|
In 2008 steekt een wereldwijde voedselcrisis de kop op. De prijzen van basisingrediënten als melk, graan, rijst en vlees gaan flink de hoogte in. E n ondertussen stijgen ook de kosten van kunstmest en brandstof. Mensen die voordien net buiten de risicocategorie vielen, worden plots massaal bedreigd door honger en ondervoeding. “Vroeger kocht men rijst per zak, nu per kopje,” zo schetst VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon de situatie in heel wat Afrikaanse landen.
Arme mensen het zuiden zijn opnieuw het grootste slachtoffer van de prijshausse op internationale markten. Zo’n 100 miljoen extra mensen komen op die manier in een voedselonzekere situatie terecht, bovenop de 800 miljoen anderen. De financiële crisis van 2008-2009 zou nog eens 100 miljoen mensen richting ondervoeding duwen, wat het totaal op één miljard brengt. Het streefcijfer van de Millenniumdoelstellingen – 800 miljoen tegen 2015 – lijkt opnieuw heel ver weg.
Voor veel gezinnen blijft het knokken om het hoofd boven water te houden. Bevrijde Wereld tekende enkele reacties op bij haar partners in het zuiden:
|
|
”Een kilo rijst kostte twee jaar terug nog 3 Bolivianos (= Boliviaanse munteenheid). Nu betalen we maar liefst 12 Bolivianos per kilo. Behalve rijst, worden ook andere producten stilaan onbetaalbaar. Een liter soja-olie kost nu het dubbele, en voor een kilo pasta betalen we tegenwoordig het driedubbele.”
Ricarda Velasquez, hoofd van de vrouwenorganisatie in de gemeente Presto (Centraal-Bolivia)
|
“Bijna de helft van het Filippijnse gezinsbudget gaat naar de aankoop van rijst. De snelle en aanhoudende prijsstijging veroorzaakt protest en onlusten in de grote steden. Sociale onrust dreigt, en dus neemt de regering harde maatregelen tegen handelaars die met hun rijststocks speculeren op hoge prijzen. De bevolking interpreteert de overheidsmaatregelen als een paniekreactie, en gaat massaal rijst hamsteren, met als gevolg dat de rijstprijs sterker steeg dan verwacht.”
Isabel Lanada, directeur PNFSP (Filippijns ngo-netwerk voor voedselzekerheid & partner van Bevrijde Wereld)
|
|
“Senegal produceert elk jaar zo’n 100 000 ton rijst, en die is grotendeels bestemd voor de export. Senegalezen eten rijst die voornamelijk afkomstig is uit Thailand. Tegen 2015 wil de regering zelfvoorzienend zijn, hetgeen een verzesvoudiging van de huidige productie betekent. Een ambitieus plan dus. Tenslotte blijft ook de vraag of er voldoende water beschikbaar is om duizenden hectare extra rijstvelden te irrigeren.”
Wim Vereecken, programmabeheerder West-Afrika
|
|