In deze Djembé maak je kennis met de familie van Mory en Bineta uit Gambia.
Vier jaar geleden konden zij met een jaarinkomen van 786 euro, zes zakken rijst kopen voor 63 euro. Voor dezelfde prijs kopen ze er nu amper drie.

De voedselprijs verdubbelt! De impact hiervan op een gezin zoals dat van Mory en Bineta, kunnen wij ons moeilijk voorstellen. Zouden wij dit voelen? Ik ben ervan overtuigd dat er ook hier mensen zijn die dit niet meer aankunnen. Niet voor niets groeien de activiteiten van onze voedselbanken nog steeds.

Hier bij ons spendeert een gezin gemiddeld zo’n 8 tot 10 procent van zijn maandbudget aan voedsel. Dat wordt dus 16 tot 20 procent bij een verdubbeling van de voedselprijzen. Als het zover komt, zullen we er dus wel wat voor moeten laten. Op het platteland van West-Afrika ligt dit anders. Hier gaat 80 tot soms 90 procent van het gezinsinkomen op aan voedsel. Als dat verdubbelt, blijft er helemaal niets meer over.

900 Miljoen mensen lijden inmiddels honger en 2 miljard mensen zijn ondervoed. Door de huidige voedselcrisis staat nog eens honderden miljoenen mensen extra het water aan de lippen.

De oorsprong van de voedselcrisis in een notendop:

• Een aantal decennia geleden schafte de Wereldhandelsorganisatie* de import- en exportbarrières af. De landbouw- en voedselproductie kwam hiermee in handen van de vrije markt. Ontwikkelingslanden werden gedwongen hun grenzen te openen voor goedkope voedseloverschotten uit het Westen. Zo goedkoop dat er naar lokale producten steeds minder vraag was. De afhankelijkheid van import groeide, en de kleinschalige landbouw in eigen land werd steeds meer verwaarloosd.
• Maar de afhankelijkheid van de ooit zo goedkope voedselimport wordt nu duur betaald. Sinds de eeuwwisseling werd de druk op de prijs van landbouwproducten groter door de snel groeiende vraag naar biobrandstoffen, slechte oogsten en stijgende prijzen voor olie en kunstmest. Vanwege die stijgende prijzen nam de interesse ook sterk toe bij beleggers en speculanten die een uitweg zochten uit de financiële crisis.

Binnen Bevrijde Wereld willen we de lokale productie stimuleren zodat zo’n 250.000 plattelandsgezinnen kunnen voorzien in hun eigen voedsel. We gaan samen op zoek hoe we nieuw leven kunnen blazen in lokale voedselrassen, die minder kunstmest nodig hebben en meer weerstand bieden tegen plagen. We zoeken naar opslagmethoden, zodat het voedsel langer bewaard en verkocht kan worden. Dit alles doen we samen met, en vanuit de dorpen. En steeds opnieuw valt me het enthousiasme op van de mensen met wie we hieraan werken.

Maar laten we vooral niet naïef zijn. Dit volstaat niet. Het mondiale beleid moet ook meewillen. Zonder mondiale veranderingen is voedsel handelswaar, met alle gevolgen van dien. En al helemaal voor een gezin, dat 80 tot 90 procent van z’n inkomen ziet opgaan aan voedsel.

Dàt is de crisis waar we vandaag mee te maken hebben.

16 Oktober is het Wereldvoedseldag. Een dag waarbij we geacht worden stil te staan bij het gebrek aan voedsel of de ongelijkwaardige verdeling daarvan. Ik stel dus voor om de komende 16de oktober om te dopen in voedselCRISISdag.

* Wereldhandelsorganisatie (WTO):De taken van de WTO zijn bevordering van internationale handel, beslechting van handelsconflicten en opheffing van handelsbarrières. De basisfilosofie van de organisatie is dat internationale handel de beste en snelste manier is om de wereld welvarender te maken en dat daarom elk obstakel voor internationale vrijhandel uit de weg moet worden geruimd.