|
Een bijzonder intense ervaring is het verblijf bij de gastfamilie. Het gastgezin woont op de zogenaamde altiplano, op 4000 meter hoogte, waar partner ISALP actief is. In één gemeenschap wonen een drietal families. Onze familie bestaat uit 10 kinderen. De jongste is drie maand oud en wordt door zijn moeder in een doek op de rug gedragen. Miguel en Ronaldino zijn 5 en 3, en zijn al volop aan de slag bij het hoeden van een honderdtal lama's. De vader van de kinderen is wekelijks een aantal dagen van huis weg. Hij werkt in Potosi, een bekende mijnstad. De oudste zoon studeert sinds kort aan de universiteit. De andere kinderen zitten op kostschool. Onze gastvrouw: “Het leven is hier hard. We verbouwen quinoa en bonen, en hoeden schapen en lama's. Als de zon ondergaat, vanaf 19u, hebben we nog weinig omhanden. ’s Nachts koelt het bovendien af tot min vijftien… Ik vind het heel belangrijk dat mijn kinderen kunnen studeren, en later een job zoeken in de stad.”
In Potosi bezoeken we de ‘Cerro Rico’, wat ooit de grootste zilvermijn van Latijns-Amerika was. De mijn is totaal niet te vergelijken met de oude steenkoolmijnen in België. Er is nagenoeg geen infrastructuur. Liften en treintjes ontbreken. Er komen geen ingenieurs of technici aan te pas. Met wat geluk botsen we op een zeldzame ladder. Die helpt ons om dieper in het ondergrondse doolhof af te dalen. We lopen er twee mijnwerkers tegen het lijf. Ze zijn 19 en 21 jaar oud, en werken al in de mijn sinds hun twaalfde. Elke dag kopen ze een zak cocabladeren op de markt. Het kauwen van cocabladeren helpt tegen honger en vermoeidheid. Hun vader, ook mijnwerker, overleed toen hij 52 was. Hij leed aan silicosis, een dodelijke longziekte die vaak voorkomt bij mijnwerkers. Elk jaar vinden gemiddeld 50 mensen de dood in de onveilige mijnschachten. Sociale zekerheid is er vrijwel onbestaande. Nabestaanden van verongelukte mijnwerkers hebben recht op een schamele 200 euro vergoeding…
Quinoa
Ook in Bolivia heeft de globale prijsstijging van voedselproducten ingrijpende gevolgen: “Eén van de oorzaken is de sterke vraag naar quinoa vanuit het westen. Die jaagt de marktprijs de hoogte in. De lokale bevolking kan zich nog amper quinoa permitteren. Quinoa is nochtans essentieel voor de inheemse volkeren die het hoogland bewonen. Quinoa is één van de weinige gewassen die gedijen boven 3500 meter. Het bevat bovendien veel ijzer en proteïnen.”
In de regio rond Cochabamba strijken we neer bij INCCA, een andere partner van Bevrijde Wereld. Landbouw is er soms vanzelf biologisch, niet uit ecologische overwegingen, maar gewoon omdat pesticiden en meststoffen te duur zijn. Heel wat producten en machines zijn bovendien moeilijk verkrijgbaar. Mensen zien zich dus genoodzaakt om creatief om te springen met de aanwezige materialen en grondstoffen. Don Indalissio, een landbouwer, experimenteert bijvoorbeeld met tweedehands textielstoffen, die hij gebruikt om de bloesems van zijn planten af te dekken tegen de vrieskou. Don Indalissio is bijzonder opgezet met de projecten van INCCA. “Vroeger hadden we enkel aardappelen, maïs en bonen. Mede dankzij de hulp van INCCA werd een betere irrigatietechniek geïntroduceerd. Nu beschikken we over een heuse moestuin met sla, rode biet, ajuin, raap, selder, spinazie en wortelen. Sommige families beschikken nu zelfs over een visvijver met forel en karper.”
Leentje Osselaer, Katrien Delaet en Carl Ivens (inleefreizigers Bolivia)
1/10/08
|