|
CORDILLERA-reeks
Verslag avond met Windel Bolinget, voorzitter Cordillera Peoples Alliance>
'Niet al goud wat blinkt': mijnbouw in de Filippijnse Cordillera.
De Cordillera, een provincie in het noorden van de Filippijnen, ligt op de 'pacific belt of fire'. Het is een vulkanisch gebied, rijk aan mineralen, grondstoffen en eigenaar van een buitengewone biodiversiteit. Die rijkdom is ook de mijnbouwindustrie niet ontgaan. Hun impact op de natuur en het leven van de lokale bevolking is enorm. Reeds een twintigtal jaar leven de inwoners van de Cordillera in angst ten aanzien van de buitenlandse mijnbouwbedrijven.
|
|
Aanvankelijk werd de mijnbouwindustrie enthousiast verwelkomd in het arme landbouwgebied. De komst van mijnbedrijven zou heel wat nieuwe jobs opleveren. Ondertussen beseft de bevolking dat de blinkende medaille een duistere keerzijde heeft. Hoogst zelden krijgen werknemers een vast contract bij mijnbouwbedrijven, met als gevolg dat er amper werk- en inkomenszekerheid is. Bovendien genieten mijnwerkers amper sociale bescherming, en is het risico op ongevallen bijzonder hoog.
De mijnen hebben een vernietigend effect op hun omgeving. In eerste instantie wordt het concessiegebied ontbost, lokale inwoners worden onteigend en uit hun huizen gezet. Alle grondstoffen in het ontginningsgebied, inclusief grondwater, worden eigendom van de mijnbouwconcerns.
Deze aanpak heeft vernietigende gevolgen voor de voedselsituatie in de Cordillera. In gebieden waar mijnbedrijven actief zijn, heeft de lokale bevolking nog amper toegang tot grond- en rivierwater. Aangezien er minder water beschikbaar is voor irrigatie, wordt er ook minder voedsel geproduceerd. Bovendien is het beschikbare water vaak verontreinigd. Tijdens het ontginningsproces verbruiken mijnbedrijven namelijk enorme hoeveelheden water, dat vermengd wordt met chemicaliën. Niet enkel de veestapel en de gewassen worden ziek van het vervuilde water, maar ook de gezondheid van de bevolking lijdt eronder.
Boeren, ngo’s en activisten in de Cordillera weigeren om nog langer lijdzaam toe te kijken hoe het land, de rivieren en het ecosysteem wordt vernietigd. De lokale bevolking protesteert en organiseert zich in toenemende mate tegen de sociale en ecologische roofbouw. Maar ook de mijnbedrijven en de overheid laten zich niet onbetuigd. Onder het mom van ‘terreurdreiging’ is er nu een verhoogde militaire aanwezigheid in de dorpen rond de mijnbedrijven. De afgelopen jaren werden talloze politieke tegenstanders en protesterende boeren geïntimideerd, ontvoerd of zelfs uit de weg geruimd.
|
|