In de zomer van 2008 ging ik met Bevrijde Wereld en Dwagulu Dekkente op inleefreis naar Senegal. Ik wist al een tijdje dat ik zou meegaan. Mijn nicht is ook op inleefreis geweest. Toen ik haar verhalen hoorde, dacht ik meteen: “Waw, dat wil ik ook doen!” Mijn ouders zeiden: “Ons Hannelore, die gaat helemaal veranderen!” En in zekere zin heeft het me echt beïnvloed.
Toen ik in Senegal was, ervoer ik geen cultuurshock. Alles voelde er heel normaal aan, alsof ik er al lange tijd woonde. Het is pas toen ik terug thuis kwam, dat de cultuurshock toesloeg. Ik voelde me toen heel kwaad. Niemand die je begroette als je op straat liep, alles zag er perfect uit, al die mooie auto’s, … Ik dacht vaak “doe toch eens niet zo verwend!” Het heeft twee maanden geduurd vooraleer ik terug op mijn positieven was.
De inleefreis is best wel bepalend geweest voor de manier waarop ik naar de dingen kijk. Zelfs als ik onder de douche sta, denk ik na over het feit dat ik zoveel water verbruik en dat dit in Senegal helemaal geen evidentie is. Als mensen zich voor het minste beginnen opjagen, ben ik vaak diegene die zegt “Hola, relax. Dat is het allemaal niet waard.” Ik denk dat de reis me in staat heeft gesteld om meer van de dagelijkse dingen te genieten.
Mijn eerste stagedagen
Zes december, de dag van Sinterklaas. Maar ook de eerste dag van mijn stage bij de jongerenwerking van Bevrijde Wereld. Ik werd er al direct ingesmeten. Samen met mijn stagebegeleidster Charlotte heb ik een vorming gevolgd over ‘ontwikkelingseducatie en onderwijs’. Over hoe ngo’s hun aanbod rond Noord/Zuid thema’s duurzaam kunnen verankeren in het middelbaar onderwijs. Ik vind de link tussen ngo’s en onderwijs heel belangrijk omdat het een venster op de wereld biedt.
Een voorbeeldje bij Bevrijde Wereld: de jongeren die op inleefreis zijn geweest, gaan achteraf over de reis en hun ervaringen praten met andere jongeren. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk: je hebt meteen zin om zelf in actie te schieten! Ik vraag me af wat er nodig is om iets te kunnen bereiken waarbij iedereen betrokken is, zowel de leerlingen als het schoolbestuur. Moeten we als ngo een kant-en-klaar pakket aanbieden over actie rond Noord/Zuid? Of is het beter om de school meer autonomie te geven en alleen voorstellen of hints aan te bieden?
Het is de taak van ngo’s om scholen te blijven prikkelen en enthousiasmeren zonder ze een traject op te dringen. Ngo’s kunnen scholen ondersteunen. Maar niet elke school heeft dezelfde noden en vragen. Na de vorming besefte ik dat het geen simpele opdracht is om ontwikkelingseducatie binnen onderwijs een duidelijke plaats te geven. De vorming lijkt me een startsein om op zoek te gaan naar meer en beter structureel overleg tussen scholen en ngo’s.
Ik zou tijdens mijn stage graag te weten komen welke ondersteuning ik kan bieden aan jongeren en scholen die willen werken rond Noord/Zuid thema’s. Ik kijk alleszins enorm uit naar mijn ervaring als stagiaire bij Bevrijde Wereld!
Wil jij met je klas, school of jeugdbeweging in actie schieten rond een Noord/Zuid thema?
Mundo Loco heeft alle tips en tricks, lespakketten, dvd’s, spelen en nog van dat alles.
Voor al je ideeën: Charlotte to the rescue! Via mail of via 03 777 20 15. |
|