|
"Op de Public Highschool in Manilla werden we ontvangen op het bureau van de schooldirectrice. Het was er lekker koel, door de airco en vele ventilatoren. Ik was blij dat we er even binnen mochten, het was die dag immers weer bloedheet in Manilla. We kregen een algemene uitleg van de directrice , daarna konden we zelf enkele vragen stellen. De verwelkoming werd gevolgd door een rondleiding in de school. Telkens we een groepje leerlingen ontmoetten in de gang, werden we verwelkomd door middel van een ingestudeerde tekst.
Wat me meteen opviel, was het immense lawaai. Ik vroeg me af hoe je je kon concentreren bij zo’n herrie. Het ging er chaotisch aan toe. In de gangen liepen continu groepjes leerlingen rond, terwijl er in de klaslokalen lessen plaatsvonden. Blijkbaar hebben niet alle leerlingen op hetzelfde tijdstip les en speeltijd. Omwille van plaatsgebrek worden de beschikbare klaslokalen zoveel mogelijk benut.We liepen bijna elke klas in en uit. We zagen leerlingen van alle leeftijden. Er zat niet echt een vaste structuur in de klaslokalen… alle leerjaren zaten door elkaar.
De klaslokalen werden opgedeeld door middel van grote borden – geen tussenmuren. In elke klas zaten tot zestig leerlingen. Zowel studenten als leerlingen beschikten over bijzonder weinig lesmateriaal. Sommige leerlingen hadden geen schoolboeken. In sommige lokalen waren niet genoeg banken en stoelen beschikbaar. In nagenoeg elk lokaal was het veel te heet om fatsoenlijk les te kunnen geven. Toen ik onze gids vroeg naar een toilet, werd ik begeleid naar de toiletten voor de leerkrachten. Onderweg passeerden we ook het sanitair voor de leerlingen – amper drie of vier toiletten voor de hele school. De hygiëne was er bijzonder ontoereikend.
Na de rondleiding verzamelden we samen met enkele leerkrachten en de directie in een lokaal. Een deel van de leerkrachten was lid van een organisatie die streefde naar betere werkomstandigheden voor leerkrachten. Aan de hand van een powerpoint kregen we uitleg van één van de leerkrachten. Vervolgens was er tijd voor vragen en uitwisseling. Ik vond het een boeiende vragenronde. We leerden dat Filippijnse leerkrachten onderbetaald zijn, en in bijzonder moeilijke omstandigheden moeten werken. Heel wat leerkrachten trekken naar het buitenland, om daar les te geven. De Filippijnse overheid stimuleert de migratie van leerkrachten, dokters en verplegend personeel – simpelweg omdat dat geld opbrengt.
Na de algemene uitleg kon ieder van ons ( = de inleefgroep) met één van de leerkrachten apart spreken, om wat dieper in te gaan op enkele thema’s. Ik werd meteen gewenkt door een wat oudere dame. Ze vertelde dat ze lang geleden van droomde om les te geven in het buitenland, maar die hoop had ze ondertussen opgegeven. Vroeger werkte ze in een stadje op het platteland, ze gaf er les aan kleine klasjes. Ze deed haar werk met veel plezier. Nu geeft ze les aan klassen met zo’n 60 leerlingen. Een onmogelijke opdracht. Waar haalt ze dan de motivatie vandaan om te blijven doorgaan? Ze vertelde me dat ze ’t doet om het verschil te maken voor leerlingen die er via hun opleiding in slagen om zich uit de armoede te werken... Elke Lesire (inleefreizigster)
”Onmogelijk te beschrijven in welke omstandigheden de mensen hier wonen. Stel je een hok voor van 3 meter op 3, met muren van dunne houten planken. Door de jaren heen werden honderden ‘huizen’ naast, tegen en op elkaar gebouwd. M’n ontzetting over de gebrekkige leefomstandigheden ruimt plaats voor bewondering en hoop, wanneer ik onze gastvrouw Bernadette ontmoet. Ze lacht verlegen en vertelt heel open over de miserabele omstandigheden waarin ze leeft. Achteraf horen we dat Bernadette nachtenlang wakker lag over ons verblijf bij haar thuis. Hoe kon ze ervoor zorgen dat we ons fatsoenlijk konden wassen? En waar was er een deftig toilet voorhanden? De gebrekkige accommodatie in het huis van Bernadette worden ruimschoots gecompenseerd door de warme gastvrijheid en spontane eerlijkheid.”
Lynn Heye (begeleidster)
“Woorden schieten tekort om de maaltijd te beschrijven die we krijgen voorgeschoteld bij ons gastgezin. Een straatarm gezin, maar het eten is fantastisch rijkelijk, en de gastvrijheid enorm. Onze gastheer nodigt ons uit voor ‘fried chicken’, gebakken vis , worstjes, rijst, verse groenten, enzovoort. Als dessert proeven we van avocado met melk en suiker, iets dat ik nog nooit had gegeten. Echt een aanrader!”
Elke Lesire (inleefreizigster)
1/10/09
|
|