Hoop en wanhoop in Manilla
In juli vertrekt een kersverse groep inleefreizigers van Bevrijde Wereld op verkenning in de Filippijnse hoofdstad Manilla. Vervolgens gaat de tocht naar het platteland, op het eiland Mindanao. Lynn Heye, educatief medewerker bij Bevrijde Wereld, vertrok al begin juni naar de Filippijnen. Ter plaatse legt Lynn alvast een aantal contacten, om er in juli dan terug te keren met de Belgische inleefgroep. Hieronder lees je het relaas van haar verblijf in een arme wijk in de hoofdstad Manilla.
|
Onmogelijk te beschrijven in welke omstandigheden de mensen hier wonen. Stel je een hok voor van 3 meter op 3, met muren van dunne houten planken. Door de jaren heen werden honderden ‘huizen’ naast, tegen en op elkaar gebouwd. Het resultaat? Een doolhof met nauwe doorgangen en steile trappen, waar een normaal gebouwde Europeaan geregeld zijn hoofd tegenaan stoot, of zijn lichaam in bochten moet wringen. In elke woonst slaapt één familie met gemiddeld 6 mensen. De mannen slapen beurtelings buiten, wegens gebrek aan ruimte. Hier en daar schijnt een streep zonlicht doorheen de urbane chaos. Daar vinden we de wasplaatsen. Ons verblijf in dit gedeelte van de stad geeft me een beklemmend – het lijkt wel een donkere en benauwde kruipkelder.
M’n ontzetting over de gebrekkige leefomstandigheden ruimt plaats voor bewondering en hoop, wanneer ik onze gastvrouw Bernadette ontmoet. Ze lacht verlegen en vertelt heel open over de miserabele omstandigheden waarin ze leeft. Maar tegelijk is ze heel trots op hetgeen ze heeft bereikt. Bernadette is actief bij Gabriela, een organisatie die vrouwen ondersteunt en opleidingen geeft rond gezondheidszorg, huiselijk geweld, opkomen voor zichzelf,...
Achteraf horen we dat Bernadette nachtenlang wakker lag over ons verblijf bij haar thuis. Hoe kon ze ervoor zorgen dat we ons fatsoenlijk konden wassen? En waar was er een deftig toilet? De gebrekkige levensomstandigheden in het huis van Bernadette worden ruimschoots gecompenseerd door de warme gastvrijheid, de spontane eerlijkheid en de aanstekelijke levensvreugde.
De volgende halte is een grote, open binnenruimte in een vallei. De open ruimte wordt omgeven met gammele en geïmproviseerde woningen. Hier wonen ongeveer 300 families op een kluitje. Tot aan de lippen, want dan overstroomt de hele vallei. Het waterpeil bereikt dan het hoogtepunt van het regenseizoen, en dan komt het water de mensen hier letterlijk tot aan de tweede verdieping van de schamele huisjes.
Maar ook hier worden we gastvrij ontvangen door een alleenstaande moeder, waar we die avond blijven slapen. Haar financiële situatie ziet er allesbehalve rooskleurig uit. Ze knoopte tot voor kort de eindjes aan elkaar door kleren te wassen van een middenklasse-gezin in Manilla, maar die klus is ze nu kwijt. Haar enige bron van inkomsten is de huur van een gezin dat op het gelijkvloers woont. Die avond slaap ik in het enige bed dat het huis rijk (arm) is. ’s Nachts schrik ik wakker van een levensgrote kakkerlak die langs m’n hoofdkussen loopt.
Settie, het zevenjarige dochtertje, heeft m’n hart gestolen. Ze vertelt honderduit over haar broertje van 10 maanden oud, die ze verzorgt als een volleerde moeder: wassen, luiers vervangen, kleren aantrekken, rijst te eten geven,… Een klein meisje, maar zó volwassen.
Lynn Heye (Educatief medewerker volwassenen) |
Inleefreis zomer 2008
De Belgische inleefgroep heeft ondertussen een grondige voorbereiding achter de rug om op inleefreis te vertrekken naar de Filippijnen. Die kennis komt ongetwijfeld van pas wanneer de groep kennismaakt met de immer gastvrije Filippino’s.
Aan de hand van de ontmoetingen en gesprekken en ervaringen brengen de Belgische inleefreizigers in kaart hoe de Filippijnse projecten en programma’s van Bevrijde Wereld precies in hun werk gaan. De groep bezoekt onder meer een (landbouw)school en werkt er mee in een groentetuin. Hun ervaringen worden dit najaar gebundeld in de ‘Taxi Filippino’-workshop die focust op de voedselprojecten van Bevrijde Wereld in de Filippijnen.
|