|
Interview met Charlotte Denolf, jongerenmedewerkster Bevrijde Wereld >
Het abc van inleefreizen voor jongeren
Dwagulu-Dekkente organiseert inleefreizen voor jongeren uit het vijfde en zesde middelbaar. Vervolgens komen ook jongeren uit Senegal en Burkina Faso op bezoek in België. De uitwisselingen gebeuren in samenwerking met Senegalese en Burkinese ngo's en jongerenorganisaties. Een interview met jongerenmedewerkster Charlotte Denolf van Bevrijde Wereld – een Sint-Niklase ngo die Dwagulu-Dekkente ondersteunt.
|
|
Hoe en wanneer is Dwagulu Dekkente ontstaan?
“In 1998 zijn enkele vrijwilligers van het plaatselijke 11.11.11-comité en ngo Bevrijde Wereld gestart met Dwagulu-Dekkente. Ze zochten iets waar de jongeren zelf zouden aan gaan bouwen. Het moest ook avontuurlijk en concreet zijn. Zo kwamen ze op het idee om een inleefreis en een terugreis voor West-Afrikaanse jongeren te organiseren. Vanaf 2002 richtten de vrijwilligers een vzw op, en sinds 2005 werkt iemand 2 dagen per de week voor de vzw.”
Hoe werken jullie ?
“We hebben bewust gekozen om een kleine groep jongeren intens onder te dompelen in de noord/zuid-thematiek, aan de hand van interculturele uitwisseling. Op die manier kan onze doelgroep haar ervaringen gebruiken om anderen te inspireren... Interculturele uitwisseling is niet makkelijk. Zoiets realiseer je niet op één-twee-drie. Als we zonder voorbereiding een blitzbezoek zouden brengen aan Senegal of Burkina Faso, zou het best kunnen dat we een omgekeerd effect bereiken. Interculturele uitwisseling moet goed voorbereid worden. Ook tijdens de reis besteden we veel aandacht aan alles wat de jongeren meemaken. Na terugkomst zorgen we voor een weekendje waarin we alles nog eens grondig evalueren. Maar dan is het verhaal nog niet af. We zorgen ook voor een terugkomreis. Een achttal West-Afrikaanse jongeren komen dan naar Sint-Niklaas.”
“Dwagulu-Dekkente is ook een vrijwilligersorganisatie. Bijna de hele werking wordt gedragen door vrijwilligers. We hebben op dit moment vier werkgroepen die allemaal een eigen taak vervullen. Bijna al deze vrijwilligers hebben ervaring met inleefreizen.”
Hoe maken jullie jongeren enthousiast voor zo'n inleefreis?
“De jongeren zitten in het 5de middelbaar wanneer ze vertrekken op inleefreis. Als ze terugkomen, gaan ze over naar het 6de middelbaar. De inleefgroep zorgt voor de promotie bij de leerlingen van het 5de middelbaar. De inleefreizigers krijgen vaak een uurtje tijd om een infomoment te organiseren, waarbij ze vijfdejaars warm maken met verhalen, foto’s en filmpjes. Geïnteresseerde leerlingen worden vervolgens samen met hun ouders uitgenodigd op een info-avond. De jongeren worden verzocht een motivatiebrief te schrijven. Soms werken we ook met gesprekken. We toetsen of de jongeren wel goed snappen wat een inleefreis precies inhoudt. Daarnaast wordt er tevens gepolst naar hun engagement. Tenslotte moeten de jongeren een verklaring tekenen, waarin ze zich engageren om het hele inleeftraject te doorlopen.”
Blijven de vrijwilligers ook na de reis actief ?
“Sowieso moeten de jongeren de volgende zomer een terugkomreis organiseren. De inleefgroep draagt de volle verantwoordelijkheid voor die terugkomreis. Maar we proberen ze ook warm te maken voor andere taken. Bij iedere vrijwilliger past wel een taak. We tonen ook aan dat vrijwilligerswerk heel essentieel is voor onze organisatie. We er ook voor dat de activiteiten en vergaderingen leuk zijn. Een goed contact met de vrijwilligers van de werkgroepen verlaagt de drempel.”
Hoe organiseren jullie de voorbereiding, de begeleiding ter plaatse en achteraf ?
“De thema’s ‘noord/zuid’, ‘cultureel leren’, ‘groepsgevoel’ en ‘praktische info’ worden behandeld tijdens een viertal voorbereidingsweekend. Ook de jongeren uit Burkina Faso en Senegal – die in aanmerking komen voor de terugkomreis - werden zorgvuldig geselecteerd en voorbereid door onze West-Afrikaanse partnerorganisaties. Elke jongere correspondeert vooraf met zijn toekomstige Belgische gastfamilie.“
“De inleefreis wordt begeleid door vijf begeleiders. Iedereen heeft zijn specifieke taak. Er gaat een verpleger mee, net als een twee-culturenbegeleider. Deze twee-culturenbegeleider zorgt voor begeleiding bij de interculturele ontmoeting. De begeleiders vangen de jongeren op als er vragen of problemen zijn. Tijdens de reis is er regelmatig tijd om even stil te staan bij bepaalde ervaringen. Terug in België wordt een weekend georganiseerd om de hele inleefreis te evalueren.”
Wat doet zo’n inleefreis met een jongere?
“Eerst en vooral begint men na te denken over zaken die vroeger heel evident waren. Bij ons is het normaal dat er water uit de kraan komt, in West-Afrika is dat verre van evident… Da’s soms confronterend. Na verloop van tijd merk je vaak dat hun handelen verandert. Ze denken bijvoorbeeld bewust na over hun koopgedrag. Of ze gaan bijvoorbeeld meer fairtrade-producten kopen, of ze gaan vrijwilligerswerk verrichten. De inleef-ervaring bepaalt vaak ook de latere studiekeuze.”
Zou je zo’n inleefreis aanraden aan elke organisatie ?
“Ja, maar je moet als organisatie wel zorg dragen voor het volledige proces. Interculturele ontmoeting is interessant, maar het moet goed gebeuren. Een goede voorbereiding en naverwerking zijn dus essentieel. Daarnaast moet je goed uitkijken dat het niet enkel voor de inleefgroep een win-situatie is. De partnerorganisaties in het Zuiden moeten er ook iets aan hebben. Daarom is zo’n terugkomreis ook uiterst belangrijk. Zonder het tegenbezoek zou het plaatje niet af zijn.”
|
 |