Senegal telt ongeveer 12,5 miljoen inwoners. Eén vijfde van de bevolking woont in en rond de hoofdstad Dakar, een snelgroeiende metropool gelegen op de meest westelijke punt van het Afrikaanse continent. Negen op tien Senegalezen zijn moslim, een kleine minderheid is christelijk. Frans is de officiële taal, maar een groot deel van de Senegalezen heeft Wolof als moedertaal. De Wolof vormen met 44% van de Senegal meteen ook de grootste bevokingsgroep van het land.
Senegal behoort tot de Sahel-landen, alhoewel er een overgangsklimaat heerst. In het noorden van het land rukt de woestijn steeds verder op. Hier kunnen de temperaturen overdag makkelijk oplopen tot 40° Celcius. De landbouw is er sterk afhankelijk van de weinige neerslag die er valt. Rond Dakar is het klimaat iets gematigder. In de Casamance, in het uiterste zuiden van Senegal, heerst een tropisch klimaat. Hier valt vier tot vijf keer meer neerslag dan op de droge steppe in Noord-Senegal.
Belangrijkste exportproduct van Senegal is vis, gevolgd door pindanoten, fosfaat en een klein beetje goud –en ijzererts. In mindere mate worden ook suikerriet, katoen en rijst verbouwd in Senegal. De teelt van pindanoten is sterk afhankelijk van de sterk schommelende wereldmarktprijzen. Ongeveer één derde van het landbouwareaal wordt ingenomen door deze teelt, waarvan de prijzen de jongste jaren evenwel in een neerwaartse spiraal terechtkwamen. In het algemeen heeft de agrarische sector sterk te lijden onder extreme hitte, verwoestijning en teruglopende neerslag. Ook een gebrekkige (openbare) infrastructuur speelt de boeren parten.
De visgronden voor de Senegalese kust behoren tot de rijkste ter wereld. De verkoop van visconcessies aan buitenlandse bedrijven brengt heel wat geld in het laatje bij de Senegalese overheid. Er dreigt echter overbevissing, zodat een belangrijke bron van voeding én werkgelegenheid bij de doorsnee Senegalees in het gedrang dreigt te komen. De overheid mikt verder ook op toerisme als belangrijke groeisector.
Senegal wordt algemeen beschouwd als één van de meest stabiele democratieën in West-Afrika. Sinds de onafhankelijkheid werd Senegal nog nooit geconfronteerd met een gewelddadige machtswissel. Het land is daarmee één van de weinige uitzonderingen in West-Afrika. Toch zijn er in de Casamance – de zuidelijke regio tussen Gambia en de grens met Guinee-Bissau – sporadisch gewelddadige confrontaties tussen het overheidsleger en een groep onafhankelijkheidsstrijders.
In vergelijking met de buurlanden in de straatarme West-Afrikaanse regio, doet Senegal het relatief goed. Naast de immigratie uit de buurlanden, trekken ook de Senegalese jongeren massaal naar de hoofdstad Dakar om er hun geluk te beproeven. Net zoals in Gambia dromen de jongeren van een westerse levensstijl. Die droom eindigt meer dan eens in een gammel bootje, op weg naar de Canarische Eilanden.